آيا نمىبينى مردمى را كه هزاران تن بيم مرگ را ، از ديار خود بيرون رفتند ، آنگاه خداى به ايشان فرمان داده كه ( بميريد ) ، سپس آنان را زنده گردانيد ؟ اين است همان رجعت كه اماميه به آن قائلند ، و امرى كه در امت سابق روى داد در اين امت نيز بايد روى دهد . آنگاه كسانى كه در آن انجمن حاضر بودند سخنان مرا پذيرفتند . امّا مسأله متعه شما شيعه را واداشتيد كه به مشروع بودن متعه معتقد گردد . به اين توضيح كه در صحاح خود از ( جابر بن عبد الله انصارى ) و ( عبد الله بن عباس ) و ( عبد الله بن مسعود ) و ( سلمه بن اكوع ) و ( عمران بن حصين ) و ( انس بن مالك ) كه همه از بزرگان و نام آوران صحابه بوده‌اند روايت كرده‌ايد كه : رسول بزرگوار رحلت كرد و آن را حرام نفرمود : پس ، وقتى شيعه ديد كه رجال شما و صحاح كتابهاى شما رجال و راويان شما را تصديق كرده‌اند ، مجمع عليه را اخذ كردند و مطالبى را كه در آن منفرد بودند رها نمودند . امّا در ازاى غيبت : اگر كسى بگويد من مىتوانم در شطَّ بغداد روى آب حركت كنم موجب شگفتى شنوندگان مىگردد و همه براى ديدن ادعاى او گرد مىآيند ، و اگر ببينند كه او بر آب راه مىرود بيشك غرق شگفتى و حيرت مىشوند . اينك اگر شخصى ديگر حضور يابد و همين ادعا را تكرار كند ، مردم باز دچار حيرت مىشوند اما حيرتشان از دفعه اول كمتر است و بسا كه عده اى از شنوندگان براى ديدن حركت مدعى بر روى آب درنگ نكنند و پراكنده شوند . اينك فرض كنيد شخص سومى پيدا شود و همان ادعا را تكرار كند - شايد براى ديدن صحت ادعاى او مردمى بسيار اندك